مقدمه: نظر به اینکه سیستم آموزشی فعلی جهت دانشجویان گروه پزشکی به نحوی است که دانشجویان بیشتر زمان آموزش خود را در چارچوب برنامه های رسمی محدود به شرایط تصنعی و کلاسیک طی می کنند، در نتیجه میزان رضایت از کیفیت آموزش به روش موجود و کاربرد آموخته ها در شرایط واقعی نیاز به بررسی و حتی تغییر در رویکرد حاضر دارد.مرور مطالعات: با مطالعه تاریخچه خدمات و آموزش جامعه نگر و جامعه محور در می یابیم که حدود یک قرن پیش به صورت Service LEARNING ارایه خدمات و آموزش به فراگیران همزمان در بستر جامعه انجام می پذیرفت. از اوایل 1900 تاکنون، آموزش دهندگان متوجه اهمیت ارتباط خدمات با اهداف آموزش شده اند و درطی قرن از 1960 تا 1970 در نتیجه S.L گذشته این مفهوم در آموزش جایگاه خود را حفظ کرده است. اغلب برنامه های فعالیت دانشجویان در جامعه در راستای اهداف آموزش توسعه یافت. این S.L اساس اعتقاد و مشابه نگرش ساختار گراهاست که معتقدند تولید و ساخت دانش در افراد از دانش و تجربیات پایه و مقدماتی شروع می شود بطرف فرایند یادگیری، تفسیر و بحث پیرامون اطلاعات جدید در زمینه اجتماع و محیط فردی پیش می رود. در حقیقت مفهوم یادگیری دو طرفه اساس و وجه تمایز تجربه ناشی از آموزش به روش دانشجویان به اهداف آموزشی دروس خود با مشارکت در برنامه های ارایه خدمت در شرایط واقعی دست می یابند و جامعه نیز مستقیما از آن بهره مند می شود. در این روش هم فراگیر و هم جامعه بهره مند می شوند. و فراگیران فعالانه به تولید محصول و خدمت مرتبط با اهداف آموزش می پردازند. با توسعه نگرشها، باورها و رفتارها در ارتباط با جامعه، شهروندانی مطلع و نیروی کار تولیدی تربیت می کنند. در این روش اساس کار دریافت باز خورد از جامعه و مدرسان است که به فراگیران فرصت می دهد دانش جدید خود را با دیگران مطرح کند و آموخته های خود را برای دیگران معنی دار کنند.بحث: در آموزش سنتی مردم بر خدماتی که دریافت میکنند، هیچ گونه کنترلی ندارند، فراگیران نیز قدرت مداخله و کاربرد آموخته های خود را ندارند ولی در این آموزش، تمام ابعاد نیازهای مردم دیده می شود و فراگیران با مشارکت مردم روی نیازها کار می کنند، مردم بر ارایه خدمات نظارت دراند. انریش می گوید: یادگیری فراگیران از طریق خواندن کتابهای قطور در اطاقهای در بسته ایجاد نمی شود، بلکه باید درهای پنجره ها را باز کرد و به دنبال تجربه بود. در نهایت به کمک SL فرصتی برای آزمون مسوولیت پذیری، تبدیل شدن به یک شهروند خوب را برای فراگیران در حین دستیابی به اهداف آموزش و ارایه خدمت به مردم ایجاد نماییم.

یکی از مشکلات دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی کمبود یا عدم انگیزش برای حل مساله ریاضی است. هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش حل مساله ریاضی با روش بازی بر انگیزش درونی حل مساله در دانش آموزان مبتلا به اختلال یاد گیری ریاضی بود. روش پژوهش آزمایشی با طرح پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه این مطالعه شامل تمام دانش آموزان دختر و پسر مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی شهر تربت حیدریه در سال تحصیلی 95-1394بود. نمونه شامل 32دانش آموز دختر و پسر مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی بود که به روش نمونه گیری خوشه ای تک مرحله انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل آزمون هوش وکسلر برای کودکان، آزمون تشخیصی کی مت و پرسش نامه معلم ساخته انگیزش درونی و علاقه به حل مساله بود. کودکان گروه آزمایش 8 جلسه یک ساعته آموزش حل مساله ریاضی مبتنی بر بازی را دریافت کرد، در حالی که گروه گواه مداخله ای را دریافت نکرد. پس آزمون روی هر دو گروه اجرا شد. برای تحلیل نتایج از آزمون تحلیل کواریانس تک متغیری استفاده شد. نتایج تحلیل نشان داد که آموزش حل مساله ریاضی با روش بازی بر انگیزش درونی حل مساله دانش آموزان مبتلا به اختلال ریاضی موثر بود، لذا این روش می تواند به عنوان یک روش مداخله مناسب برای افزایش انگیزش نسبت به حل مساله ریاضی به کار رود.

اضطراب ریاضی از عواملی است که عملکرد در درس ریاضی را تحت تاثیر قرار می دهد. این اضطراب علاوه بر عوامل فردی و محیطی از عوامل فرهنگی و نقش جنسیتی نیز تاثیر می پذیر د. در این مقاله سعی شده تا تاثیر این عوامل بر عملکرد در درس ریاضی مورد بررسی قرار گیرد. بدین منظور پژوهشی توصیفی از نوع همبستگی انجام شد.جامعه آماری عبارت بود از کلیه دانش آموزان دختر و پسر مقطع متوسطه سال اول، دوم، سوم (رشته انسانی) مدارس دولتی و غیر دولتی شهرستان دامغان، که در سال 1389-90 مشغول به تحصیل بوده اند. حجم نمونه شامل 300 نفر بود که 150 نفر آنها را دانش آموزان دختر و 150 نفر آنها را دانش آموزان پسر تشکیل می دادند. نمونه ها با روش نمونه گیری خوشه ای انتخاب شدند. جهت سنجش اضطراب ریاضی دانش آموزان از مقیاس اضطراب ریاضی، چیو و هنری 1990 استفاده گردید. این مقیاس دارای چهار بعد (اضطراب ارزیابی ریاضی، یادگیری، حل مساله، معلم ) است. نتایج تحقیق نشان داد که از بین مولفه های اضطراب ریاضی، تنها اضطراب یادگیری ریاضی توانست عملکرد در درس ریاضی را پیش بینی کند، اما تفاوت میان دانش آموزان دختر و پسر در اضطراب ریاضی معنادار نبود.

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کارکردهای اجرایی (آموزش حافظه فعال، آموزش برنامه ریزی، آموزش فراشناخت) بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان، با ناتوانی یادگیری ریاضی انجام گرفته است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دختر پایه سوم ابتدایی با ناتوانی یادگیری ریاضی شهر اصفهان در سال تحصیلی  89- 88 بود. به منظور انجام این پژوهش، 40 نفر کودک با ناتوانی یادگیری ریاضی، به شیوه نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای، انتخاب وبا روش تصادفی، به گروههای آزمایشی و کنترل گمارده شدند (سه گروه 10 نفری آزمایش و یک گروه 10 نفری کنترل). روش پژوهش، آزمایشی بود. مداخلات مربوط به آموزش کارکردهای اجرایی (آموزش حافظه فعال، آموزش برنامه ریزی و آموزش فراشناخت) بر روی گروههای آزمایش انجام گرفت. ابزارهای مورد استفاده عبارت از آزمون: عصب - روان شناختی نپسی (NEPSY)، مقیاس هوش کودکان وکسلر، آزمون ایران کی مت و آزمون عملکرد تحصیلی ریاضی بوده است. داده های بدست آمده با روش آماری تحلیل کواریانس، مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد، که آموزش کارکردهای اجرایی بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری موثر می باشد (.(P<0.001 52.33

چندرسانه ای ها در سال های اخیر، پیشرفت فزاینده ای در یادگیری ایجاد کرده و به عنوان سبکی از آموزش، پذیرفته شده اند. مراعات اصول در تولید چند رسانه ای، حائز اهمیت بوده و از جمله آن ها، می توان به استفاده از مثال آموزشی اشاره کرد. مثال آموزشی در تدریس به صور مختلف برای تسهیل یادگیری ویادداری، مورد استفاده قرار می گیرد. پژوهش حاضر به کمک روش آزمایشی و با استفاده از طرح؛ پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل، تاثیر مذکور را بررسی نموده است. نمونه آماری به تعداد 30 نفر انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه، قرار گرفتند. ابزار مورداستفاده، چندرسانه ای آموزشی محقق ساخته با پایایی متناسب در دو حوزه؛ یادگیری (پایایی 0. 78) و یادداری (پایایی 0. 80) بوده است. تحلیل داده ها به کمک آزمون های؛ کوواریانس و تی همبسته، انجام شد. یافته ها مبین تفاوت معنادار میانگین گروه آموزش دیده با استفاده از چندرسانه ای مثال آموزشی در یادگیری(17. 20) در مقابل میانگین گروه سنتی (14) بوده است(0. 004=P).

این پژوهش با هدف بررسی ارتباط راهبردهای انگیزشی و هوش هیجانی در یادگیری درس ریاضی دانش آموزان دیر آموز انجام گردید. با توجه به اهداف و ماهیت تحقیق در این پژوهش از روش تحقیق علی مقایسه ای استفاده گردید. جامعه آماری را کلیه دانش آموزان دارای هوش مرزی شهرستان قم در سال 1389 تشکیل می دهند که تعداد 70 نفر به صورت تصادفی ساده به عنوان نمونه انتخاب گردیدند. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه راهبردهای انگیزشی برای یادگیری (ام.اس.ال.کیو) پینتریچ و دیگروت (1990) و پرسشنامه هوش هیجانی پترایدز و فارنهام برای اندازه گیری میزان هوش هیجانی می باشند. بر اساس نتایج بدست آمده از این پژوهش مشخص گردید که ارتباط دو متغیر راهبردهای انگیزشی و هوش هیجانی می توانند تغییرات مربوط به یادگیری درس ریاضی دانش آموزان را تبیین نماید و راهبردهای انگیزشی می تواند تاثیر موثری در یادگیری درس ریاضی دانش آموزان دیر آموز داشته باشد. هوش هیجانی نیز می تواند تاثیر موثری در یادگیری درس ریاضی دانش آموزان دیرآموز داشته باشد. یعنی افزایش هوش هیجانی باعث افزایش یادگیری درس ریاضی دانش آموزان و کاهش هوش هیجانی باعث کاهش یادگیری درس ریاضی دانش آموزان می گردد.

هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر یادگیری «مغزـ محور» ( Brain-Based LEARNING) بر نگرش و پیشرفت تحصیلی درس ریاضی دانش آموزان پنجم ابتدایی است. در این پژوهش از روش نیمه آزمایشی و طرح گروه کنترل نابرابر استفاده شده است. آزمودنی ها تعداد 52 دانش آموز پسر کلاس پنجم شهر بیرجند که به انتخاب پژوهش گر در دو گروه آزمایش و کنترل جای داده، سپس به آموزگار کلاس آزمایش طی 5 جلسه آموزش های لازم داده شد. همچنین به اولیا و سایر عوامل مدرسه طی 3 جلسه آموزش مرتبط با یادگیری مغز محور داده شد. محیط یادگیری نیز بر اساس مولفه های تاثیرگذار (رنگ کلاس، تغذیه، آب، رایحه طبیعی و موسیقی) تغییراتی اعمال شد. سپس معلم گروه آزمایش آموزش های ریاضی خود را بر اساس اصول یادگیری مغز محور در مدت سه ماه آموزش داد. برای هر دوگروه (آزمایش و کنترل) پیش آزمون و پس آزمون نگرش بر اساس مقیاس لیکرت و پیشرفت تحصیلی را بر اساس جدول دو بعدی هدف/ محتوا و سوالات تیمز تدوین و اجرا شد. یافته ها حاکی از آن بود که یادگیری مغز محور بر نگرش و پیشرفت تحصیلی ریاضی دانش آموزان تاثیر قابل توجه و معناداری داشته است.

مشکلات یادگیری ریاضی از این نظر مهم اند که همه ی کودکان نیاز دارند تا در سال های نخست مدرسه محاسبات ریاضی را انجام دهند. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر آموزش حل مسئله ی ریاضی با روش بازی بر توجه، حل مسئله و خودکارآمدی دانش آموزان مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی بود. روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون – پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه ی این مطالعه شامل تمام دانش آموزان دختر و پسر مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی شهر تربت حیدریه در سال تحصیلی 95-1394 بود. نمونه شامل 36 دانش آموز دختر و پسر مبتلا به اختلال یادگیری ریاضی بود که به روش نمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای انتخاب شدند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش نامه کانرز، پرسش نامه ی خودکارآمدی عمومی شرر، آزمون حل مسئله ی ریاضی معلم ساخته، آزمون هوش وکسلر برای کودکان، آزمون تشخیصی کی مت بود. پیش آزمون و پس آزمون روی هر دو گروه اجرا شد.

هدف این پژوهش، بررسی رابطه نیمرخ سبک های یادگیری جکسون )تکانش پذیری، استقلال هیجانی، مسوولیت پذیری، عملگرایی( در دانش آموزان دوره راهنمایی با عملکرد تحصیلی آن ها در دروس ریاضی و علوم است. جامعه آماری این پژوهش را دانش آموزان سال تحصیلی 88-87 دوره راهنمایی شهر اصفهان تشکیل می دادند. بدین منظور، 120 دانش آموز دختر و پسر سال سوم راهنمایی، به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چند مرحله ای، انتخاب شدند. روش تحقیق همبستگی و نوع تحقیق کاربردی بود. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه نیمرخ سبک های یادگیری جکسون(LSP)  استفاده شد. داده ها با روش تحلیل عاملی تاییدی، همبستگی پیرسون، و آزمون فیشر تجزیه و تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که بین سبک یادگیری استقلال هیجانی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دختر و پسر در درس ریاضی و بین سبک یادگیری عملگرایی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دختر و پسر در درس علوم رابطه مثبت و معنادار وجود دارد.

هدف از مطالعه حاضر، تعیین اثربخشی آموزش توجه بر عملکرد ریاضی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری ریاضی است. روش این پژوهش آزمایشی بود، جامعه آماری دانش آموزان دختر با ناتوانی یادگیری ریاضی پایه چهارم آموزش و پرورش اصفهان بودند، که از بین آن ها 30 نفر که در آزمون ریاضیات کی - مت نمره پایین تر از نقطه برش گرفتند با روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای، انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. آزمودنی های گروه آزمایش در 12 جلسه 45 دقیقه ای، آموزش توجه را دریافت کردند. به منظور جمع آوری داده ها از آزمون ماتریس های پیشرونده ریون رنگی کودکان، آزمون ریاضیات کی - مت و آزمون عملکرد ریاضی پایه چهارم دبستان استفاده شد. نتایج پژوهش نشان دادکه آموزش توجه بر عملکرد تحصیلی ریاضی دانش آموزان با ناتوانی یادگیری ریاضی موثر بود. بر این اساس می توان نتیجه گیری کرد که آموزش توجه همانند سایر مهارت های زیر بنایی یادگیری ریاضی می تواند رویکرد موثر در درمان ناتوانی یادگیری ریاضی باشد.